گاه دلم برای خودم تنگ می شود 

حسرت نبرم به خواب آن مرداب 

                                      کآرام درون دشت شب خفته است 

دریایم نیست باکم از طوفان 

                                     دریا همه شب خوابش آشفته است

من از بازار دنیا زار گشتم 

                                    از این محنت سرا بیزار گشتم

گویند خدا همیشه با ماست 

ای غم نکند خدا تو باشی

هرکس که چرا کرد و چون نکرد آسوده است

پس زانو منشین و غم بیهوده مخور 

                           که به غم خوردن تو رزق نگردد کم و بیش

پشت هرغم شاديي بنهفته بنگر كآسمان 

                                        ابر گريان دارد و خورشيد خندان غم مخور

يك نظر برابركردم ابر باريدن گرفت 

     يك نظربر يار كردم يار ناليدن گرفت 

            تكيه بر ديوار كردم خاك بر فرقم نشست 

                   خاك بر فرقش نشست آنكه يار از من گرفت

و امروز غمي  كه ديروز عاشقش بودم را با تمسخر مينگرم و در آيينه ي شكسته كنج ديوار به خود شكست خورده ام ميخندم آرزوي نبود اين غم در فردا را دارم شايد... 

دگر درمان دردش دیر شد دل 

   چه زود از سیر عالم سیر شد دل 

           دل پیران جوان دیدم ولی من 

               جوان بودم که ناگه پیر شد دل